Τα γραμματάκια μεγαλώνουν με ctrl= για τους Pcάδες, και με cmd= για τους Macάδες!
Ευχαριστώ!

Τρίτη, 23 Μαΐου 2017

Περί σεισμού και μνημονίου



Το κείμενο πρωτοδημοσιεύτηκε στο www.boemradio.com

Σκέφτηκα σήμερα το πρωί, την ώρα που ποδηλατούσα στη Βεΐκου και πήγα να ανέβω σε να πεζοδρόμιο ώστε να σκαρφαλώσω σε μιαν αερογέφυρα που απ’ τη μία έχει σκάλες και απ’ την άλλη ανάβαση για ποδήλατα και καρότσια και γενικώς ελαφρά τροχοφόρα (και είναι μαγικό μόλις ανέβεις και είσαι πάνω απ’ τη λεωφόρο και από τη μία είναι και το Άλσος, αν έχει και όμορφη μέρα όπως σήμερα τα χρώματα είναι υπέροχα), κάτι κακό.

Επειδή λοιπόν ένας φίλος – τι φίλος, αδερφός, τι αδερφός, σταυροκουνιάδος – ταρίφας είχε επιλέξει να παρκάρει ακριβώς στο σημείο που έχει στο πεζοδρόμιο εκείνο εκεί που βοηθά τους τροχούς να ανέβουν – τη ράμπα δηλαδή, ενώ πίσω είχε τουλάχιστον 100-200 μέτρα ελεύθερα και μπροστά άλλα 10. Πήγα λοιπόν να ανέβω από κει, δεν μπορούσα φυσικά, ο ταρίφας μέσα μέτραγε λεφτά ή έφτιαχνε παρανυχίδα – δεν παρατήρησα τι -  ακριβώς κι εγώ σκέφτηκα αυτό το κακό το πράγμα. Ε ρε μνημόνια που μας χρειάζονται.

Ανεβαίνοντας την ανηφόρα συνειδητοποίησα ότι μάλλον αυτό δεν ευσταθεί γιατί με τόσα μνημόνια και ο ταρίφας δεν άλλαξε την κοινωνική του ευαισθησία και σε γενικές γραμμές κανένας απ’ όσο μπορώ να καταλάβω, μάλλον την χειροτέρεψε την κατάσταση λίγο περισσότερο. Με τα νεύρα που έχουμε όλοι γενικώς αφού δεν σφαζόμαστε ακόμα στο δρόμο για ένα κορνάρισμα πάλι καλά να λες.

Εν τω μεταξύ μας έβαλαν προ ολίγου σε μια εκπαίδευση για το τι πρέπει να κάνουμε σε περίπτωση σεισμού (και ουχί λιμού και καταποντισμού). Εκτός του ότι αν – χτύπα ξύλο – γίνει σεισμός πρέπει να βγούμε έξω, πράγμα που ξεκαθαρίσαμε αρκούντως σε 3 μόλις λεπτά, μάθαμε για τις ουρές στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας στο Λονδίνο, για τις ουρές της Γιουροντίσνεϊ όπου είχε πάει η κυρία τα παιδιά της – και το ότι τα παιδιά της είναι όλη μέρα κολλημένα στο κινητό, ότι αν είμαστε από ισόγειο μέχρι τρίτο βγαίνουμε έξω, από τέταρτο μέχρι όσο πάμε στην ταράτσα – αν δεν είναι κλειδωμένη, αν είναι χέσε μέσα, ότι επειδή κουνήθηκε μια κούπα μόνη της και είπα εγώ ότι χτύπησε το φαντασματάκι, μάθαμε ότι τα ναρκωτικά είναι κακό πράγμα και έχει κάνει εκπαιδεύσεις σε πρώην ναρκομανείς και δυστυχώς επειδή αυτοί οι δύστυχοι αναγκάζονται να παίρνουν ψυχοφάρμακα δεν γίνονται ποτέ εντελώς καλά – και δεν έχετε ιδέα τι έχουν δει τα μάτια της και υπάρχει και μία κακιά λέξη όπου ξεκινά από κ και τελειώνει σε οι, και μας έμεινε η απορία αν είναι καυλωμένοι, κώλοι ή όχι – αλλά τελικά δεν ήταν γιατί ήταν κάφροι και γενικώς περάσαμε πολύ ωραία και βγήκα έξω πριν τελειώσει γιατί μας είχανε πει 10-15 λεπτά και είχε ήδη περάσει 1 ώρα – και για το σεισμό κουβέντα. Α και για παρκούρ είπαμε το οποίο δεν γνώριζα τι είναι και το έμαθα και αυτό και είμαι πλέον πλήρης και γεμάτος!

Πίσω λοιπόν στα μνημόνια και να σου πω 2 πόνους μου. Πρώτον ότι έβγαλε σε προσφορά 1+1 δώρο, μια γνωστή εταιρία αφρόλουτρων (κι επειδή δεν έχω φτάσει ακόμα στο σημείο να πλένομαι στη βροχή το αγοράζω το αφρόλουτρό μου) έναν νέο κωδικό με υπέροχη συσκευασία και άρωμα βατόμουρο και γιαούρτι. Συγκινημένος τα μάλα πήρα το αφρόλουτρο διότι λατρεύω το βατόμουρο και με το γιαούρτι καλά τα πάω, ειδικά με το χωριάτικο με την πέτσα, αχ αναμνήσεις, και πάω το βράδι να κάνω ντους με το βατόμουρο (και το γιαούρτι) και τελικά αυτό μυρίζει κάτι άλλο, πιο πολύ για απορρυπαντικό ρούχων μου κάνει παρά για βατόμουρο. Η φρίκη που έζησα, όπως αντιλαμβάνεσαι, είναι απερίγραπτη, καθώς και η απογοήτευση, έχω και 2 μπουκάλια του 1 λίτρου πια στην κατοχή μου, κι επειδή δεν μπορώ να πλύνω τα ρούχα με αυτό, το κάνω γαργάρα και πλένομαι με μπλε και πράσινους κόκκους.

Από την άλλη, είχα πάρει απ’ τα αεροδρόμιο πριν 2.5 χρόνια ένα ρολόι πολύ σικ και πολύ οικονομικό. Μετά από κάποιους μήνες μου έπεσε κάτω και ξεκόλλησαν 2 λεπτοδείκτες, όλα καλά, την ώρα μπορούσες να την καταλάβεις εύκολα. Κατόπιν αυτού μου ξανάπεσε και ξεκόλλησαν και όλοι οι υποδέλοιποι εκτός του παρά πέντε και του και μισή. Στην τρίτη πτώση κουνήθηκε ο ωροδείκτης και πάει λίγο πιο μπροστά απ’ το κανονικό και κάπως σε μπερδουκλώνει για το τι ώρα είναι. Αγορά μνημονίου βλέπεις, φθηνή, και είναι το άτιμο το μνημόνιο που δεν μου επιτρέπει να αγοράσω άλλο - δεν θα πάρω που δεν θα πάρω σύνταξη, στα ρολόγια θα τα τρώω;


Α, ναι, ξεχάστηκα, με γεια το μνημόνιο! Τέταρτο και καταπληκτικό!

Σάββατο, 20 Μαΐου 2017

Μεσαίωνας revisited

Το κείμενο πρωτοδημοσιεύτηκε στο www.boemradio.com

Τα μαθες φιλενάδα; Δεν στα πα; Κάθε μέρα συγκλίνει και συμφωνεί μαζί μου ότι ζούμε στο Μεσαίωνα – και όχι, δεν έχει να κάνει μόνο με το παγκόσμιο κοινωνικοπολιτικό χάρτη, δεν έχει να κάνει με Brexit, Putin, Trump και χίλια όσα συμβαίνουν εκεί στα εξωτερικά, έχει να κάνει με μας εδώ, έχει να κάνει με ανθρώπους μορφωμένους, ανθρώπους που έχουν δώσει όρκο.

Στην υπέροχη Σάμο θα σε πάω λοιπόν, όπου οι αναισθησιολόγοι αρνούνται τις υπηρεσίες τους στις γυναίκες που θέλουν να κάνουν έκτρωση γιατί είναι αντίθετο στην ηθική τους. Βάζουν λοιπόν οι φίλοι – τι φίλοι, αδερφοί – αναισθησιολόγοι πιο ψηλά την επιλεγόμενη ηθική τους από το δικαίωμα της κάθε γυναίκας στο τι θα κάνει με το σώμα της. Διότι βλέπεις δεν είναι όλες οι γυναίκες έτοιμες να γίνουν μανούλες, κάποιες φορές οι συνθήκες δεν ευνοούν, κάποιες άλλες ήταν θύματα απροσεξίας, κάποιες φριχτές ήταν θύματα βιασμού και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Και δεν με αφορά. Όπως και δεν αφορά κανέναν για τις αποφάσεις οιουδήποτε εφόσον δεν βλάπτει κάποιον άλλον. Ούτε καν τον αναισθησιολόγο.

Όμως οι αναισθησιολόγοι στο νοσοκομείο στη Σάμο την υπέροχη που ήμουν φαντάρος το μακρινό 1992 και την αγαπώ πολύ, θεωρούν εαυτούς ως θεματοφύλακες ηθικής. Εκείνοι και χιλιάδες άλλοι που τους υποστηρίζουν. Αυτό λοιπόν, με τα πανηγύρια και τα σκηνώματα, με τα χαστούκια και τις τσιρίδες δείχνει τη μεσαιωνική κατάσταση που ζούμε.

Όπως και τα έργα της ΕΥΔΑΠ. Τα έργα που έρχονται και σκάβουν μια τρύπα κάτι τύποι ξεχασμένοι απ το Θεό (σαν τις αεροσυνοδούς της British Airways), που ενώ θα πρεπε να τρώνε τη σύνταξή τους στα καφενεία, ή στα κότερα – ανάλογα τη σύνταξη – είναι στους δρόμους και σκάβουν λίγο τη μια μέρα, λίγο πιο πολύ την επόμενη, εξαφανίζονται καμιά βδομάδα με την τρύπα ανοιχτή, έχει γεμίσει πάλι η τρύπα χώματα, σκουπίδια και φύλλα και την ξανασκάβουνε, μετά βάζουν μισή σουλήνα και με τούτα και με κείνα έχει παρέλθει το τρίμηνο και η τρύπα με τη μισή σουλήνα μένει έτσι να χάσκει σα στόμα με ένα δόντι, βάζουν και κάτι κορδέλες της κακιάς συμφοράς τις οποίες τις παίρνει ο αέρας και από θαύμα μόνον δεν θρηνούμε θύματα και μια μέρα, βροχερή συνήθως, αποφασίζουν να την κλείσουν την τρύπα και να της ρίξουν και τσιμέντο υγρό και να φύγουν και να πάει κάποιο βλαμένο να χαράξει στο τσιμέντο Τ+Α=LFE ή κάτι παρόμοιο και να μείνει εκεί μέχρι να θυμηθούν ότι ξέχασαν το κομπρεσέρ μέσα στην τρύπα και πιέζει τη σουλήνα και να την ξανανοίξουν.

Και όσο καιρό το χάος είναι ανοιχτό δεν μπορείς να περάσεις, δεν μπορείς να παρκάρεις, δεν μπορείς να κάνεις τίποτε άλλο από το να βλαστημάς με χάρη στη θέα της.


Εν τω μεταξύ, μαθαίνω ότι ο Αλέξης θα φορέσει γραβάτα. Κι αυτό γιατί είχε πει ότι όταν τα πράγματα – στην Ψωροκώσταινα – θα πάνε καλύτερα θα φορέσει γραβάτα. Και ψηφίζουν όλοι χαρωπά το μνημόνιον νάμπερ φορ (4). Άντε βρε, και στο 5ο θα σου στείλω εγώ απ τη συλλογή μου να βάλεις παπιγιόν να το γιορτάσουμε!

Πέμπτη, 18 Μαΐου 2017

Μεσαίωνας



Το κείμενο πρωτοδημοσιεύτηκε στο www.boemradio.com

Τέλειωσε και η Eurovision και τώρα τι; Τι θα δώσει ενδιαφέρον στην καθημερινότητά μας πια – βλέπεις και το Survivor τόσους μήνες καθημερινότητα έχει γίνει, έχει – λένε, εγώ δεν το χω δει ποτέ και λέω την αλήθεια – ακόμα ενδιαφέρον αλλά για πόσο;

Ευτυχώς που έχουμε και τα μνημόνια και κάτι κινείται σ αυτόν τον έρμο τόπο. Βλέπεις, χτες, στη συζήτηση περί μνημονίου στη Βουλή των Ελλήνων, όπου είναι αυτός ο χώρος που ήτανε λέει κάποτε παλάτι (εν τω μεταξύ, έχοντας γυρίσει όλη την Ευρώπη δηλώνω πολύ απογοητευμένος από τα παλάτια, βλέπεις, στα κινούμενα σχέδια τα παλάτια ήτανε κομψά, όμορφα, με τις πολεμίστρες τους, με τους πυργίσκους τους, όπου κορασίδες/πριγκήπισσες ζούσαν κλεισμένες τα δράματά τους και ρίχνανε τα μακριά τους μαλλιά σε τοπικούς παράγοντες και τα τοιαύτα, ενώ στην πραγματικότητα είναι τεράστια κτιριακά συγκροτήματα, κάτι σαν Mall Μεσαίωνος, τέλος πάντων) και εκεί μέσα είναι οι εκλεγμένοι από το σοφό λαό εκπρόσωποί του, πήγε ο αγαπημένος Κάσι και χαστούκισε τον αξιέραστο κύριο Δένδια γιατί πέρασε από μπροστά του την ώρα που αγόρευε. Ο Κάσι. Αγόρευε. Ο Κάσι. Αγόρευε. (θα μπορούσα να συνεχίσω απορώντας για σελίδες επί σελίδων).

Κι έγινε λέει της μουρλής, και αποβλήθηκε ο Κάσι από την αίθουσα και φωνάζανε τη φρουρά, αλλά η φρουρά πουθενά, είχε μάλλον πάει στην ταράτσα να απλώσει τα ασπρόρουχα μιας και χτες έφυγε η σκόνη εκ Σαχάρας, που τόσο όμορφη συντροφιά μας κράτησε τόσες μέρες και είχε κι ένα μικρό βοριαδάκι και στεγνώνουν τα ρούχα άμεσα, (από αύριο βροχές, οπότε καλά έκανε η φρουρά – των φρονίμων τα παιδιά πριν πεινάσουν μαγειρεύουν) κι έλεγε ο Κάσι διάφορα πρόστυχα στον προαύλιο χώρο όπου τον απέβαλλαν και γενικώς αδερφές και παλικάρια γίνανε μαλλιά κουβάρια και απορώ κι εξίσταμαι γιατί έφυγε και ο ανάδρομος και η Πανσέληνος και τα επαγγελματικά μας – έγραφε η αστρολόγος -  εμάς των Τοξοτών θα είναι εξαιρετικά, μαζί και με τα οικονομικά και με τα ερωτικά. Ο Κάσι τι ζώδιο είναι; Ο κος Δένδιας; Η Φρουρά;

Βλέπεις, στην Πανσέληνο είχα αποδώσει το μικρό συμβάν της προηγούμενης εβδομάδας όπου ο συνήθως ηρεμότατος κος Τζήμερος αφού έσκισε αφίσες εχαστούκισε (ή γρονθοκόπησε) την κα Μπαλού κι έγινες στο Περιφερειακό Συμβούλιο της Μπαλής το πανηγύρι. Έπεσε απ’ τα σύννεφα το Πανηλίθιο και όλοι αναρωτηθήκαμε πως αυτός ο πραότατος κύριος έφτασε σ αυτό το σημείο. Η Πανσέληνος εκεί, για τον Κάσι δεν ξέρω, αστρολογικώς δεν εξηγείται.

Από την άλλη έχεις πάρει χαμπάρι πόσα σκηνώματα έχουν αριβάρει στην Ψωροκώσταινα από τότε που έχουμε αριστερή κυβέρνηση; Πιο πολλά και από τα μνημόνια της αριστερής κυβέρνησης. Ένα πράγμα απίθανο. Η κάρα της δείνα, η χείρα του τάδε, τώρα ήρθε και η αγία Ελένη – μεγάλη η χάρη της -  εορτάζει και η μνήμη της σε λίγες μέρες, και μετά αναρωτιόμαστε αν έχουμε περάσει διαφωτισμό ή ζούμε ακόμα στο Μεσαίωνα. Θα σου επιβεβαιώσω λοιπόν ότι ζούμε ακόμα στο Μεσαίωνα διότι σε κάθε μεγάλη γιορτή, οι δήμοι και οι εκκλησίες το συνδυάζουν εξαιρετικά – σετάκι μοναδικό – με πανηγύρια αγοραπωλησίας μαξιλαριών, εσωρούχων (στριγκακίων συμπεριλαμβανομένων), κομποσχοινακίων και εικονιτσών εκτυπωμένων σε inkjet και κεκολλημένων σε MDF και ευλογημένων από τον κύριο που τις εκτύπωνε), τα οποία πανηγύρια συμβαίνουν πολλές φορές σε κεντρικούς δρόμους της Πρωτευούσης και δεν μας έφτανε το χάλι μας, δεν βρίσκεις να παρκάρεις 3 μέρες, και αναγκάζεσαι να μετακομίσεις – αν έχεις την ευκαιρία, αν δεν την έχεις παρκάρεις σε άλλο δήμο και το κόβεις με το πόδι.

Η δική μου μικρή ένσταση σ’ αυτό το θεματάκι που κρατάει χρόνια, είναι ότι καταλαβαίνω ότι η θεία Ευτέρπη θα συνδυάσει το τερπνόν μετά του ωφελίμου, θα ανάψει και το κεράκι, θα ψωνίσει και το βρακάκι, το ότι ο Ιησούς έδιωξε εν εξάλλω τους εμπόρους από τον περίβολο του Ναού το θυμάται κανείς ή μόνο εγώ; Μάλλον μόνον εγώ που στο κάτω κάτω  δεν έχω και θέση ισχύος για να το αποτρέψω, αλλά μετακομίζω από το ένα σπίτι στο άλλο όταν η εκκλησία κοντά στο σπίτι μου πανηγυρίζει.


Μεσαίωνας.

Σάββατο, 13 Μαΐου 2017

Eurovision semifinals part II



Το κείμενο πρωτοδημοσιεύτηκε στο www.boemradio.com

Χθες το λοιπόν, γυρίζω αφιονισμένος σπίτι απ το pilates για να δω το 2ο ημιτελικό και να σε ενημερώσω πάραυτα κι ενδελεχώς. Η κατάσταση ήταν απλά τραγική αλλά οι φίλοι ευρωπαίοι σε μια παγκόσμια πατέντα κατάφερανε να περάσουν μέσα έναν κάκιστο ημιτελικό τα χειρότερα! Οποία πρωτοτυπία!

Πάμε όμως να απολαύσουμε τα τραγούδια τα υπέροχα!
  1. Σερβία - Tijana Bogićević – In Too Deep
Nεαρά σωσίας της Χριστίνας Λαμπίρη σε τραγούδι του οποίου ο τίτλος μας παραπέμπει σε κάτι βαθύ. Φευ όμως, το άσμα είναι ψιλοχορευτικό, με καθόλου κακή εμφάνιση, καθόλου κακή φωνή, η Λαμπίρη η Σέρβα φορά νυχτικό νυφικό με πέρλες στα τελειώματα, με τα μπούτια όξω, ένας ημίγυμνος χορευτής πάει πέρα δώθε για να προσθέσει στο θέαμα, κυλιέται και λίγο στα παρκέ κάνοντας τα Swiffer,  δυνατό φινάλε αλλά δεν πείθει και δεν περνά!

  1. Αυστρία – Nathan Trent – Running on Air
Νεαρός Αυστριακός φεγγαροκρουσμένος δεν τρέχει στον αέρα αλλά κάθεται πάνω στο φεγγάρι, διαθέτει συμπαθητική φάτσα σε ένα χαρούμενο τραγουδάκι με ρομαντικό φόντο, τραγουδά χαρωπά και ανεβαίνει στο φεγγάρι που δεν είναι κόκκινο όπως το ποτάμι δεν είναι γαλάζιο, κάνει σκέρτσα και κόλπα και ναι, τα καταφέρνει!
  1. Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας – Jana Burcesca – Dance Alone
Νεαρή Πρώην Γιουκοσλάβα Δημοκράτισσα Μακεδόνισσα συμπαθής κι εγκυμονούσα – όπως μας αποκαλύφθηκε στην κάρτα, δίχως να μας ενδιαφέρει η αλήθεια είναι (μετά ο γκόμενος της κάνει και πρόταση γάμου live μπας και ταράξει τα νερά), τραγουδά κάτι χορευτικό, μόνη κι έρμη, κάνει ηδυπάθειες επί σκηνής φορώντας κρόσια με στρας, πάει να γίνει σέξι, δεν είναι κακό το τραγούδι αλλά μη φανταστείς, μόνη ήρθε, μόνη φεύγει, άντε και καλή λευτεριά!
  1. Μάλτα – Claudia Fianello – Breathlessly
H Μαλτέζα Παπαρίζου πιο ώριμη και τσουπωτή από ποτέ,  φορά λευκό νυφικό γοργόνα, γιομάτο στρας που βρίσκει στις καμπύλες, τραγουδά ένα αργό τραγούδι με όμορφη φωνή και μαλτέζικα γλυκά αγγλικά, το οποίο κακό δεν είναι, βαρετό και μια απ τα ίδια είναι, το κοινό παραληρεί για κάποιο λόγο, εκείνη χαμογελά και δυναμώνει και καταλήγει σε κρεσέντο αλλά τη στενεύει το φόρεμα κι επειδή τη λυπόμαστε τη στέλνουμε πίσω στη Μάλτα να βάλει κάτι πιο άνετο να ηρεμήσει!
  1. Ρουμανία – Illyka & Alex Florea – Yondle it
Η φίλη Ρουμανία σπεύδει εφέτο να πρωτοτυπήσει, στέλνοντας τη μοναδική Ρουμάνα τραγουδίστρια Yondle, το οποίο είναι αυτό που τραγουδά η Χάιντι πάνω στις Άλπεις συνήθως και όχι μια Ρουμάνα στη σκηνή της Eurovision, να κάμει λαρυγγισμούς με συνοδεία νεαρού ράπερ με το μαλλί εντάξει και 2 κανόνια. Προσπαθώ να κάνω τη σύνδεση ή να δώ τη μωβ αγελάδα της Milka να περιφέρεται επί σκηνής, αλλά τίποτα απ’ τα 2 δεν συμβαίνει. Το τραγουδιστικό συνοθύλευμα είναι τόσο κακό που θέλω να τσιρίξω, κάποια στιγμή επιτέλους τελειώνει αλλά η Ευρώπη ανταμείβει το fusion και το τραγούδι περνά  - και μη χειρότερα. Τουλάχιστον θα ξαναδούμε τα χρυσά της σανδάλια στον τελικό!
  1. Ολλανδία – O’G3NE – Lights and Shadows
Τρεις αδερφάδες διαλεχτές, τρεις κόρες παινεμένες, μαύρα φουστάνια παγιετέ, τα μπούτια όλα όξω, η μία ειν η Beyonce, η άλλη η Shakira και η τρίτη η καλύτερη Adelle με μαύρο κότσο! Άδουν τραγούδι νόστιμο (για μια ασθένεια που έχει η μαμά και δεν τη συγκράτησα), γραμμένο απ το μπαμπά και τον γαμβρό του, καλούλι είναι το έρμο, έχει και ρυθμό και άντε, περάστε κι εσείς να σας τρατάρουμε έναν τελικό να σας βρίσκεται!
  1. Ουγγαρία – Josi Papal - Origo
Ένας τσιγγάνος αοιδός, μια τσιγγάνα χορεύτρια και μια κυρία με βιολί, παρουσιάζουν ένα κομμάτι έθνικ το οποίο ούτε με τρελαίνει, ούτε με θλίβει, εκείνος ενδεδυμένος ο βασιλιάς των Τσιγγάνων με σακάκι δερματίνι, εκείνη (η χορεύτρια ) με όμορφη τσιγγάνικη φούστα και λευκό τοπ, η κυρία με το βιολί δεν θυμάμαι, έχει και λίγο ραπ μέσα για να πιάσει το νεανικό κοινό και όλως περιέργως τα καταφέρνει και περνά!

  1. Δανία – Anja – Where I am
Δανέζα μεγαλωμένη στην Αυστραλία σε ελαφρώς 90ς κομμάτι και σε εμφάνιση και μουσικά, στο οποίο ψάχνει ενδελεχώς να βρει που είναι. Μα που είσαι χρυσή μου κι εσύ, στο Κίεβο στον ημιτελικό. Χορευτικούλι το έρμο, έχει και τα χρυσά του στα κρεσέντα, βαράει και μια δυνατή κορώνα στα τελειώματα και τα καταφέρνει να μας ξαναπάει 20 χρόνια πίσω σε εποχές δραχμής και νιώθουμε εξαιρετικά και περνάει!

  1. Ιρλανδία – Brendan Murray – Dying to try
Νεαρός με φωνή μάλλον παιδική έως και κοριτσίστικη, ίπταται με αερόστατο πάνω από ομίχλες και τραγουδά κάτι αφόρητα βαρετό, το οποίο θα μπορούσε να τιτλοφορείται και ως Trying to die - νομίζω του πάει καλύτερα - και σκέφτομαι να πάω να πλύνω τα πιάτα. Το κοινό παραληρεί αλλά αυτό κάνει συνέχεια έτσι κι αλλιώς γιατί είναι μεγάλη συγκίνηση να έχεις πληρώσει το ακριβό εισιτήριο για τον ημιτελικό. Κάνει και τα κρεσέντα του αλλά δεν λέει να τελειώσει, αχ επιτέλους τελείωσε, τέλειωσαν και τα πιάτα, τι έκανε πέρασε; Ευτυχώς όχι!

  1. Σαν Μαρίνο – Valentina Monetta & Jimmy Wilson – Spirit of the Night
Ο διαγωνισμός μας υπενθυμίζει κάθε χρόνο ότι το σαν Μαρίνο είναι χώρα και όχι μόνο φεστιβάλ. Εν τω μεταξύ, η γνωστή σε όλους μας Βαλεντίνα έρχεται για 28η φορά στο διαγωνισμό παρέα με αμερικανό τραγουδιστή, ο οποίος μάλλον αυτομόλησε από τις ΗΠΑ μόλις βγήκε ο Trump διότι, έπαιζε λέει τον Ομπάμα σε μιούζικαλ. Αντιλαμβάνεσθε. Τραγουδούν λοιπόν κακό χορευτικό ντουέτο, αυτή φοράει μια φόρμα με στρας αυτός πέτσινα και σακάκι με στρας και πραγματικά δεν το βλέπω να περνάει, αλλά και ποιο να περάσει που έχουν όλα το χάλι τους το μαύρο. Λίγο αμήχανη χημεία μεταξύ τους, δεν έχει δέσει το γλυκό γιατί δεν υπάρχει άλλος τραγουδιστής στο Σαν Μαρίνο με τους 100 κατοίκους και η Βαλεντίνα δεν τα χει συνηθίσει τα ντουέτα. Κάποια στιγμή η αοιδός νομίζει ότι κάνει aerobics και μετά γελάνε χωρίς λόγο και δίνουν ρυθμό με παλαμάκια και σκέφτομαι ποιος το διάλεξε Θεέ μου και κάποια στιγμή μετά από 3 βασανιστικά λεπτά τελειώνει και δεν περνάει. Βαλεντίνα μου θα τα πούμε του χρόνου!

  1. Κροατία – Jaques Houdek – My friend
 Ένας ευτραφής κύριος με σμόκιν και σιδερένιο γάντι, θέλει να γίνουμε φίλοι και τραγουδά μισό κανονικά μισό όπερα σε άλλες γλώσσες και νομίζει ότι προσφέρει το νεωτερισμό που όλοι είχαμε τόση ανάγκη. Και ενώ σαν εύρημα θα μπορούσε να είναι ενδιαφέρον, δυστυχώς δεν είναι, είναι και αυτό κακό, αλλά μέσα στην όλη σαχλαμάρα περνάει και θα το ξαναζήσουμε το δράμα…

  1. Νορβηγία – JOWST 5 – Grab the moment
Ένα άνευρο ποπάκι άνευ λόγου κι αιτίας ύπαρξης, ξετυλίγεται μπροστά στα κουρασμένα μας μάτια, ενώ κάνει και κάτι εφέ ότι και καλά χαλάει η εικόνα αλλά δεν ανησυχεί κανείς μας γιατί βαριέται ασύλληπτα. Διαθέτει κι έναν μασκοφόρο κύριο τα πλήκτρα με φούξια λαμπτήρες και γενικώς ένα δράμα. Αν περάσει θα σκίσω τα πτυχία μου. Τα σκίζω, πέρασε!

  1. Ελβετία – Timebelle - Apollo
Η Ελβετία μας έχει συνηθίσει σε κομμάτια τόσο κακά που απλά θέλουμε ή να βάλουμε τα κλάματα ή να κουφαθούμε, αλλά φέτος στέλνει μια κίτρινη νύφη, πάνω σε κίτρινη σκάλα, με κίτρινα φτερά και ροζ συνοδούς. Παρόλα αυτά δεν είναι άσχημο, έχει ρυθμό, κάτι μου θυμίζει έντονα αλλά δεν μου έρχεται, για Ελβετία μια χαρά είναι, έχει και κάτι άρπες στο βάθος για να συνάδει με τον Απόλλωνα. Κατεβαίνει η κορασίς τη σκάλα με το πόδι όξω, χαμηλώνει ένταση και καταλήγει σε κρεσέντο. Περιμένω ότι θα περάσει αλλά φευ, μας φάγαν τα κυκλώματα και πάει η έρμη πίσω στις Άλπεις να μαζέψει εντελβάις.

  1. Λευκορωσία – Naviband – Story of my life
Συνηθισμένοι σε πολύ άσχημα θέματα και ακούσματα από τη χώρα αυτή, δεν εκπλησσόμαστε με το παραμυθένιο ντουέτο που βγαίνει ξαφνικά μπροστά στα μάτια μας και είναι άκρως χαζοχαρούμενο και κακό. Πρέπει να τελειώσει άμεσα αλλά διαρκεί και αυτό 3 ολόκληρα χαμένα λεπτά, το θέμα με την νεράιδα και το παλικάρι είναι απαράδεκτο, απορώ ποιος το δημιούργησε και γιατί, έχει και ένα αλπικό στοιχείο και γενικώς το μαύρο του το χάλι. Τραγούδι κατασκήνωσης on drugs κι εκεί που θέλω να αυτομολήσω στην Ταϊβάν τελειώνει, αλλά θα το ξαναδούμε γιατί για κάποιον εντελώς λάθος λόγο περνάει…

  1. Βουλγαρία – Kristian Kostov – Beautiful Mess
Πάλι ένα ταλαντούχο 17χρονο αγόρι, καλλίφωνο ευτυχώς, με κακό ντύσιμο σε αργό κλασικό Γιουροβίζιον τραγούδι, το οποίο δυναμώνει λίγο αλλά μη φανταστείς, (το περσινό απείρως ανώτερο) χωρίς όμως να είναι κακό, κάνει και εφέ με ηλεκτρονικές μολυβιές και μέσα στην όλη κατάσταση φαντάζει ένα χάρμα ώτων και ευτυχώς περνά!

  1. Λιθουανία – Fusedmark – Rain of Revolution
Το τραγούδι μας προτείνει να καταργήσουμε τα όρια με μια κορασίδα που φορά  κόκκινα ρούχα. Είναι ρυθμικά ηλεκτρονικό, δεν είναι κακό είναι μάλλον μέτριο αλλά τουλάχιστον δε βαριόμαστε μέχρι θανάτου. Κάτι του λείπει στην ένταση της μουσικής, χρειάζεται ίσως περισσότερο βάθος. Εν τω μεταξύ το κορτσόπο έχει κάτι νυχάρες κόκκινες τεράστιες - είναι μην πέσεις στα νύχια της κι έχει  έχει βάλει και ένα μολύβι στον κότσο. Με καλύτερη ενορχήστρωση θα ήταν καλό. Δυστυχώς δεν τα καταφέρνει.

  1. Εσθονία – Koit Toome & Laura - Verona
Nτουέτο με νύφη και γαμπρό, η νύφη με φουστάνι κύκνο, πλούσιο την παγιέτα του, τραγουδά τον έρωτά της με πολύ κακά αγγλικά. Είναι βλέπεις ο Ρωμαίος και η Ιουλιέτα σε κάτι ελαφρώς ρυθμικόν το οποίο είναι λέει και φαβορί. Κάνουνε και τσαλίμια στην κάμερα, μια ωραιοπάθεια διακρίνεται επί σκηνής από εκείνον χωρίς κανένα λόγο, κάνουν αααααααα και έχω ήδη βαρεθεί. Αυτή κάνει την γλυκιά, αυτός το παίζει μυστηριώδης. Στο τέλος χαϊδολογιούνται και πλάτη με πλάτη κοιτάζουν ηδυπαθώς την κάμερα. Κρίμα γιατί η Εσθονία έχει στείλει και 5-6 καλά κομμάτια στο παρελθόν. Παρότι ήτανε, λέει, φαβορί δεν τα καταφέρνει!

  1. Ισραήλ – IMRI – I feel alive
Νεαρός αθλητικός και όμορφος με καλή φωνή, εμφανίζεται με τα ρούχα γυμναστικής σε ρυθμούς χορευτικούς. Κλείνει το μάτι κι αισθάνεται ζωντανός κι ενώ έχει ρυθμό και ενώ δεν είναι κακό, δεν κάνει την ανατροπή. Μπαίνουν και τα μπαλέτα, τραγούδι club, φωτιές στο βάθος, πληθαίνει το χορευτικό, αίφνης χαμηλώνει, για να εξελιχθεί στο σύνηθες πολύχρωμο κρεσέντο και να καταχειροκροτηθεί απ το ενθουσιασμένο κοινό! Και ναι, τα καταφέρνει.


Επιμύθιον. Κάθε πέρσι και καλύτερα!